Wie Dave Zervaas spreekt, merkt al snel dat hij geen standaardtrainer is. De 59-jarige horecaman uit Wijk bij Duurstede werkt inmiddels ruim 35 jaar in de branche en heeft vrijwel iedere functie wel gezien. Van leidinggevende rollen op de vloer tot regiomanagement en beleidsfuncties: jarenlang stond zijn leven volledig in het teken van horeca, gastvrijheid en het aansturen van teams.
Dave legt uit dat hij zijn werk erg leuk vond, maar er ook een zijde aan zat die hij na verloop van tijd minder prettig vond. “Op een gegeven moment werkte ik standaard weken van 60 tot 70 uur,” vertelt Dave. “Veel reizen, veel verantwoordelijkheid en eigenlijk altijd bereikbaar zijn. In de horeca stopt het natuurlijk nooit echt. Ook in het weekend begon de telefoon vaak alweer vroeg te rinkelen.”
Enkele jaren geleden gooide Dave het roer om. Niet omdat hij klaar was met de horeca, maar juist omdat hij merkte waar zijn échte passie lag: mensen begeleiden. “Het leukste onderdeel van mijn werk vond ik eigenlijk altijd het coachen van teams, het opleiden van medewerkers en mensen beter maken in hun vak. Op een ochtend dacht ik ineens: waarom ga ik daar niet volledig mee aan de slag?”
Die keuze bracht hem uiteindelijk richting het trainerschap. Niet alleen vanuit praktijkervaring, maar bewust ook via een professionele trainersopleiding. “Je ziet veel mensen vanuit de praktijk trainingen geven. Daar is op zichzelf niks mis mee, maar ik wilde echt leren hoe je kennis overdraagt. Didactiek, interactie, omgaan met groepen: daar komt veel meer bij kijken dan mensen soms denken.”
Sinds 2022 werkt Dave op freelancebasis voor Stichting Horeca Onderwijs (SHO). Daarnaast verzorgt hij binnenkort ook trainingen voor Stichting Bedrijfshulpverlening Nederland (SBN). Juist die combinatie vindt hij interessant. “Voor mij sluiten horeca, veiligheid en begeleiding eigenlijk perfect op elkaar aan.”
Niet alleen delegeren, maar vooral communiceren
Tijdens het gesprek wordt al snel duidelijk dat Dave een duidelijke visie heeft op modern opleiden. Volgens hem is er de afgelopen jaren veel veranderd op de werkvloer, onder meer door de komst van generatie Z. “Daar wordt soms nogal negatief over gedaan,” zegt hij. “Maar ik draai dat juist liever om naar iets positiefs. Deze generatie denkt anders, communiceert anders en kijkt anders naar werk. Daar moet je als leidinggevende of leermeester niet tegen vechten, maar juist in meebewegen.”
Waar oudere generaties vaak gewend zijn aan hiërarchie en vaste structuren, wil de jongere generatie begrijpen waarom iets gebeurt. Volgens Dave zit daar een groot verschil met vroeger.
“Toen ik begon in de horeca kreeg je een opdracht en voerde je die gewoon uit. Punt. Je stelde geen vragen waarom iets moest gebeuren. Tegenwoordig werkt dat anders. Generatie Z wil betrokken zijn. Ze willen weten waarom bepaalde keuzes gemaakt worden en wat hun rol daarin is. Eigenlijk is dat heel logisch.”
Volgens Dave ontstaan juist daar regelmatig spanningen op de werkvloer. “Veel oudere medewerkers of leidinggevenden denken nog vanuit: ‘zo doen we dat hier altijd.’ Maar daar neemt generatie Z geen genoegen meer mee. Die willen meedenken, invloed hebben en serieus genomen worden.”
Juist daarom probeert hij in zijn lessen veel aandacht te besteden aan communicatie, leiderschap en begeleiding. Niet alleen richting jonge medewerkers, maar ook andersom. “Ik draai het tijdens lessen vaak om,” legt hij uit. “Dan vraag ik aan jonge leidinggevenden: hoe gaan jullie eigenlijk om met oudere collega’s? Dan zie je ineens kwartjes vallen. Want die generatieverschillen werken natuurlijk twee kanten op.”
De grootste fout op de werkvloer
Volgens Dave onderschatten veel bedrijven nog altijd hoe belangrijk een goede onboarding en begeleiding zijn. Zeker in sectoren als horeca, retail en dienstverlening gaat het volgens hem vaak nog mis tijdens de eerste weken van nieuwe medewerkers. “Vroeger was het vaak: hier heb je je kleding, succes ermee. Maar zo werkt het niet meer. Mensen willen zich welkom voelen. Ze willen weten waar ze aan toe zijn.”
Hij merkt dat veel jonge medewerkers al op dag één met onzekerheden rondlopen. “Pas ik hier wel? Vinden ze me aardig? Kan ik dit werk eigenlijk wel? Dat speelt allemaal mee. Juist daarom zijn die eerste weken ontzettend belangrijk.” Hij vervolgt: “Ik vraag leermeesters ook vaak: ‘weet je nog hoe jij je voelde op je eerste werkdag? Waar je je allemaal druk om maakte?’ Het helpt om ze daarover na te laten denken, om zo inlevingsvermogen te creëren.”
Volgens Dave draait goed begeleiden vooral om aandacht geven. “Betrek mensen bij het team. Laat ze meedenken. Neem de tijd om dingen uit te leggen. Dat klinkt misschien simpel, maar daar zit vaak het verschil tussen iemand behouden of iemand na drie weken alweer kwijt zijn.”
Daarmee raakt hij direct een groter probleem binnen de horeca: personeel behouden. “Veel bedrijven focussen op werving, maar vergeten dat goed begeleiden minstens zo belangrijk is. Mensen blijven ergens werken als ze zich prettig voelen.”
Praktijkonderwijs blijft onmisbaar
Ondanks de groei van online leerplatforms en digitale trainingen gelooft Dave sterk in praktijkonderwijs. Volgens hem zijn sommige onderdelen prima online te leren, maar blijft persoonlijk contact essentieel. “Voedselveiligheid, procedures of theoretische kennis kun je prima digitaal aanbieden,” zegt hij. “Maar leiderschap, communicatie en omgaan met mensen leer je niet via een scherm.”
Horeca is en blijft mensenwerk, zegt Dave stellig. “Je kunt nog zoveel automatiseren of digitaliseren, maar de menselijke factor verdwijnt nooit. Zeker niet in gastvrijheid.” Juist daarom probeert hij tijdens trainingen veel praktijkvoorbeelden te gebruiken. “Mensen herkennen situaties uit hun eigen werk. Dan gaat het leven.”
Daarbij draait het volgens hem niet alleen om vakinhoudelijke kennis. “Ik probeer mensen vooral inzicht te geven in gedrag. Hoe ga je om met collega’s? Hoe stuur je iemand aan? Hoe los je spanningen op? Dat soort dingen zijn minstens zo belangrijk.”
Van horeca naar veiligheid
Die menselijke benadering neemt Dave ook mee richting zijn werkzaamheden voor ons zusterbedrijf Stichting Bedrijfshulpverlening Nederland. Volgens hem sluiten horeca en veiligheid veel beter op elkaar aan dan mensen soms denken. “Bij BHV denken mensen vaak aan een verplicht certificaat of een lijstje dat afgevinkt moet worden,” zegt hij. “Maar uiteindelijk draait veiligheid óók om samenwerken, communiceren en verantwoordelijkheid nemen.”
Juist in de horeca ziet hij regelmatig situaties waarin veiligheid onderschat wordt. “Denk aan volle terrassen, evenementen, festivals of grote sportwedstrijden. Dan veranderen ruimtes ineens compleet. Vluchtroutes raken geblokkeerd, mensen raken gestrest of er ontstaan spanningen.” Ook daar speelt begeleiding volgens hem een belangrijke rol. “Hoe ga je om met agressie? Hoe reageer je wanneer iemand onwel wordt? Hoe zorg je dat collega’s weten wat ze moeten doen tijdens een noodsituatie? Dat zijn allemaal onderdelen van goed werkgeverschap.”
Volgens Dave zit juist daar de meerwaarde van de combinatie tussen SHO en SBN. “Je leidt mensen niet alleen op voor hun vak, maar ook om sterker en bewuster op de werkvloer te staan.”
“Ga het gesprek aan”
Wanneer hem gevraagd wordt naar zijn belangrijkste advies voor leidinggevenden, hoeft Dave niet lang na te denken. “Ga het gesprek aan”, zegt hij.
Volgens hem zoeken veel bedrijven nog altijd naar trucjes, modellen of standaardoplossingen voor generatieverschillen en problemen op de werkvloer. Maar zo simpel werkt het niet. “Er bestaat geen managementboek dat alle antwoorden geeft,” zegt hij lachend. “Mensen verschillen van elkaar. Iedere generatie denkt anders. Dus moet je met elkaar blijven praten.”
Daarbij hoort volgens hem ook kwetsbaarheid tonen. “Als leidinggevende mag je best zeggen: volgens mij begrijpen we elkaar niet helemaal. Hoe kunnen we beter samenwerken? Alleen al dat gesprek opent vaak enorm veel deuren.” Hij vergelijkt het soms met een relatie of zelfs met opvoeden. “Iedereen wil zich gehoord voelen. Dat geldt op de werkvloer net zo goed.”
Juist die menselijke aanpak probeert hij centraal te zetten in zijn trainingen. Niet alleen voor horecaopleidingen, maar straks ook binnen BHV en veiligheidstrainingen.
“Ik wil dat mensen niet alleen een certificaat halen,” zegt hij. “Ik wil dat ze na afloop denken: hier heb ik morgen écht iets aan op de werkvloer.”
Waarom SHO bij hem past
Dat Dave inmiddels al meerdere jaren voor SHO werkt, is volgens hem geen toeval. De manier van samenwerken sluit goed aan op zijn eigen visie op opleiden en begeleiden. “Ik krijg de vrijheid om mezelf te zijn als trainer,” vertelt hij. “Natuurlijk zijn er eindtermen en vaste richtlijnen, maar er is ook ruimte om mijn praktijkervaring en eigen inzichten mee te nemen in lessen.”
Juist die combinatie van professionaliteit en vertrouwen waardeert hij enorm. “Het voelt nooit alsof je zomaar ingehuurd wordt om een lesje af te draaien. Er is veel onderling contact, korte communicatie en vooral veel wederzijds vertrouwen.”
Volgens Dave zit daar uiteindelijk ook de kracht van goed onderwijs. “Goede begeleiding gaat verder dan alleen een papiertje halen. Uiteindelijk draait het altijd om mensen.”
